0
0
0
s2sdefault

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μένει και εμμένει σε καταστάσεις, ακόμα και όταν ξέρω ότι έχουν τελειώσει. Ποιος άλλωστε γνωρίζει το αύριο;

Γράφει: Τζούλη Χρίστου

Αν και το άγνωστο πάντα με φόβιζε και ουδέποτε ήμουν των μεγάλων αλλαγών και παρ’ όλα αυτά στο πέρασμα των χρόνων έχουν αλλάξει σχεδον τα πάντα στη ζωή μου, ένα μόνο παραμένει το ίδιο, η πίστη και η θέληση, η ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Αυτές είναι οι μόνες που μας έχουν απομείνει και αλίμονο εάν τις χάσουμε κι αυτές.

Το να μην εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας είναι κάτι που μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε. Εξάλλου, η ζωή είναι μικρή για να παραμένουμε κατ’ επιλογήν σε καταστάσεις που δεν μας ευχαριστούν. Σημασία έχει να ευχαριστούμε πρώτα εμάς και ύστερα τους άλλους. Το να μένεις σε καταστάσεις απλά και μόνο για να ικανοποιήσεις τους άλλους είναι άδικο.

Οφείλουμε να ψάξουμε να βρούμε το φως, που λείπει από τις ζωές μας και να βγούμε από τη μιζέρια. Ας μην ξεχνάμε ότι όσοι μας αγαπάνε μας θέλουν κι ευτυχισμένους. Άμα είμαστε εμείς καλά, είναι και αυτοί. Μόνο εμείς μπορούμε να ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα τι είναι σημαντικό για μας και τι μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους.

Όταν τα χρόνια περάσουν και κοιτάξουμε πίσω δεν πρέπει να ‘χουμε απωθημένα, ούτε να μετανιώσουμε για πράγματα που δεν κάναμε, για αποφάσεις που δειλιάσαμε να πάρουμε ή για αυτά που «επιλέξαμε» να ζήσουμε και ας θέλαμε να ζήσουμε άλλα.

Όταν έρθει εκείνη η ώρα του μεγάλου απολογισμού στους εαυτούς μας ας μην χρειαστεί να μετανιώσουμε για αποφάσεις που πήραμε, ακόμη και αν μας κράτησαν «στάσιμους».

Τα λάθη μας και τα σωστά μας είναι αυτά που μας κάνουν αυτούς που είμαστε, όμως ποιος καθορίζει το σωστό και το λάθος και στην τελική υπάρχει σωστό και λάθος;

Πιο διαβασμένα

  • Week

  • Month

  • All