0
0
0
s2sdefault

 Κάπου, κάποτε πριν μερικά χρόνια ζούσε μια λεπτοκαμωμένη κοπελίτσα. Ήταν δεν ήταν 15 χρονών φοιτούσε σε ιδιωτικό σχολείο και κάθε μεσημέρι  την ώρα που σχόλανε μαζί με τις φίλες της συναντιόνταν στο δρόμο με  μια παρέα αγοριών από το διπλανό σχολείο τα οποία την κορόιδευαν γιατί ήταν λιπόβαρη . Άριστη μαθήτρια με όνειρα πολλά για την ζωή να την κατακτήσει, να γίνει σπουδαία, να γνωρίσει την αγάπη , να παντρευτεί το πριγκιπόπουλο, να ζήσει μια ζωή παραμυθένια… άλλες οι βουλές των ανθρώπων όμως και άλλες του Θεού.

της Εύης Μακαρίου

Τίποτε από τα παιδικά της όνειρα δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει λες και κάποια κακιά μάγισσα την ζήλεψε και την καταράστηκε. Παντρεύτηκε μικρούλα, δεν γνώρισε την μεγάλη αγάπη, δεν βρήκε τον πρίγκιπα του παραμυθιού και δεν έζησε την ζωή που ονειρευόταν… δεν είχε ζήσει τίποτε  από εκείνα τα εφηβικά όνειρα που κάνει κάθε κορίτσι.

Η παιδούλα μεγάλωσε, τα όνειρα κρύφτηκαν  μαζί με την μαθητική τσάντα σε μια γωνιά του ερμαριού εκεί κρυμμένα να μην βλέπουν φως, να μην βγουν στην επιφάνεια. 

Τα χρόνια περνούσαν απόκτησε τρείς κόρες αλλά ζούσε  μέσα στην μιζέρια, τον πόνο, την σκλαβιά . Μια ζωή χωρίς περιπέτεια, χωρίς έρωτα, χωρίς κανένα ενδιαφέρον... μια ζωή μονότονη. Είχε μαραθεί, όλη εκείνη η ζωντάνια που είχε χάθηκε, η τρέλα της μεταμορφώθηκε σε σοβαρότητα, ζούσε  μια κόλαση με ένα σύζυγο κακότροπο, ακοινώνητο, τσιγκούνη. 

Γιατί κατάντησε η σκλάβα του σπιτιού γιατί του επέτρεψε να καταστρέψει την ζωή της, τι δικαίωμα είχε να κατακρεουργήσει τα όνειρα της, την ζωή της; Οι γονείς της γιατί δέχτηκαν αυτή την ζωή για το παιδί τους;  Φταίει όμως και αυτή που δέχτηκε και ανέχτηκε όλη αυτή την κατάσταση. 

Τα χρόνια περνούν τόσο  γρήγορα σαραντάρισε πια και η μοίρα της έμελλε άλλα. Σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα έχασε ο σύζυγος της την ζωή του και έμεινε αυτή με τρία παιδιά. Να ήταν άραγε η ευκαιρία να πάρει πλέον την ζωή της στα χέρια της; 

Μπορεί ποτέ να μην τον αγάπησε αλλά ήταν ο σύζυγος της. Τον πένθησε, τον έκλαψε αλλά η ζωή συνεχίζεται. Έπρεπε τώρα να παλέψει για την ίδια αλλά και για τα παιδιά της. Άρχισε να εργάζεται  να αποκτά η ζωή της νόημα, να γεμίζουν οι ώρες της με δημιουργικά πράγματα, γνώρισε κόσμο, έγινε κοινωνική, πρόσεχε την εξωτερική της εμφάνιση ,άρχισε να βγαίνει με τις παλιές της συμμαθήτριες και η ζωή της να αποκτά ενδιαφέρον. 

Πως τα φέρνει όμως η μοίρα όταν κάτι πρέπει να πραγματοποιηθεί. Φεύγοντας ένα Απριλιάτικο απόγευμα από το νεκροταφείο που πήγε να επισκεφθεί τον τάφο του συζύγου της, ένας ψηλός, γεροδεμένος, ωραίος άντρας μαυροφορεμένος την κοίταζε παράξενα, με ένα ερωτηματικό βλέμμα την σταματά και άρχισε να της μιλά και να της κάνει διάφορες ερωτήσεις για να ανακαλύψει τελικά ότι ήταν το λεπτεπίλεπτο κοριτσάκι του ιδιωτικού σχολείου που κορόιδευε κάθε μεσημέρι . Αυτό ήταν… από τότε είναι μαζί.

Είναι αυτό που λένε έρωτας με μια ματιά… ζουν την δεύτερη τους εφηβεία… ερωτευμένοι όσο ποτέ άλλοτε στην ζωή τους ζουν τον μεγάλο έρωτα, τι και αν πενηντάρισαν, τι σημασία έχουν τα χρόνια, ο έρως χρόνια δεν κοιτά, η αγάπη αν είναι να έρθει έρχεται σε οποιανδήποτε ηλικία και σκορπά χαρά, η μαγεία της, η δύναμη της είναι τόσο μεγάλη που αλλάζει τον άνθρωπο, μετακινεί βουνά, επιστρέφει πίσω το χαμόγελο στα χείλι, δίνει λάμψη στο πρόσωπο, γίνεσαι ο ίδιος ο ήλιος όταν είσαι ερωτευμένος.

Της το χρωστούσε η ζωή γιατί την πρόδωσε, πρόδωσε τα όνειρα της, τα θέλω της, έζησε ένα γάμο χωρίς αγάπη, χωρίς χαρές, η μοναδική χαρά ήραν οι τρείς κορούλες της .Μαζί του στερήθηκε την ελευθερία της, την κοινωνικότητα της, έχασε την αξιοπρέπεια της, ήταν η σκλάβα του σπιτιού και έτσι της συμπεριφερόταν , τώρα άρχιζε η ζωή της εκεί που είχε σταματήσει στα 18 της όταν τον είχε παντρευτεί.

Τελικά ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η μοίρα, ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις την ζωή σου, να ζήσεις το όνειρο, τον έρωτα, να γνωρίσεις την αποκλειστικότητα… ποτέ δεν είναι αργά για να ευτυχήσεις φτάνει να το προσμένεις με λαχτάρα, να το θέλεις πολύ!!!

Πιο διαβασμένα

  • Week

  • Month

  • All