0
0
0
s2sdefault

Είναι αξιοπερίεργο και συνάμα προβληματίζει τους πολίτες της Πάφου το γεγονός της υποβάθμισης της κτιριολογική; υποδομή των σχολείων, ειδικά των γυμνασίων και λυκείων.

Ένα τέτοιο ζήτημα που ταλανίζει την πόλη της Πάφου εδώ και μερικά χρόνια είναι η χωροθέτηση του Νικολαϊδείου Γυμνασίου, το οποίο μετακινείται σε διάφορα κτήρια ή συνυπάρχει με άλλα σχολεία του κέντρου της πόλης της Πάφου.

Πρόσφατα με πρωτοβουλία της Σχολικής Εφορείας Πάφου και στην παρουσία του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού, καθώς και εκπροσώπων των Τεχνικών Υπηρεσιών, το ΥΠΠ κατέθεσε οκτώ συν μία προτάσεις για να επιλέξουν οι φορείς της Πάφου τη λύση στο πρόβλημα του Νικολαϊδείου Γυμνασίου.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Η λογική της προσωρινής λύσης καταλήγει ως μόνιμη λύση για το ΥΠΠ, που στα δικά του οικονομικά κριτήρια μέχρι σήμερα ουδέν ουσιαστικό οικονομικό κόστος έχει υποστεί. Η Πάφος πρώτα και κύρια έχει ανάγκη από νέα Τεχνική Σχολή. Αλλά αυτό δεν απασχολεί τους παροικούντες στα υψηλά δώματα του ΥΠΠ,  διότι κοστίζει πολλά εκατομμύρια η ανέγερση της… Αντί αυτού προχωρεί το ΥΠΠ με «πατσιαρίσματα». Στη «λογιστική» λογική εξοικονόμησης πόρων εντάσσεται και η λειτουργία τμημάτων της Τεχνικής Σχολής Πάφου στο Περιφερειακό Λύκειο Έμπας. Αντί δηλαδή να ισχύσει η παιδαγωγική αρχή για μείωση του αριθμού των μαθητών ανά εκπαιδευτικό και τμήμα και η δημιουργία περισσότερων σχολείων σε κάθε πόλη και επαρχία, το ΥΠΠ προχωρεί σε συγχωνεύσεις (αυτό ουσιαστικά γίνεται με το Λύκειο της Έμπας), σε υπολειτουργία σχολείων (πχ Λύκειο Κύκκου Πάφου) ή σε καταργήσεις σχολείων (πχ Γυμνάσιο Παναγιάς). Και όλα αυτά σε 4-5 χρόνια.

Από έρευνα που έγινε στη Μ. Βρετανία, από ομάδα μελών του Ινστιτούτου Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Λονδίνου το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι «η μείωση του μεγέθους των τάξεων επιτρέπει όχι μόνο να πάρουν όλοι καλύτερους βαθμούς, αλλά επίσης να μειωθούν σημαντικά οι αποκλίσεις ανάμεσα στα παιδιά», ο εκπαιδευτικός επικοινωνεί καλύτερα με τους μαθητές του, ενώ φαίνεται ότι εκτός από την ποιότητα της διδασκαλίας, «το μέγεθος των τάξεων επηρεάζει εξίσου τη συμπεριφορά των μαθητών».

Τα ίδια ισχύουν και με τις 8+1 προτάσεις του ΥΠΠ για την επίλυση του προβλήματος του Γυμνασίου. Μερικές από αυτές δεν μπορούν να εφαρμοστούν, άλλες συναντούν σφοδρή αντίδραση εδώ και χρόνια. Και για αυτή που μπορεί να λύσει το πρόβλημα, το ΥΠΠ απαντά ότι είναι υψηλό το κόστος…

Το ΥΠΠ, όπως αξιολόγησε τα θετικά και τα αρνητικά των εισηγήσεων του, θα έπρεπε να καταθέσει και τη δική του αξιολογική κρίση επί των εισηγήσεων (ποια θεωρεί ως πρώτη, εφικτή, χρόνος υλοποίησης, αποφυγή γραφειοκρατικών και ιδιοκτησιακών δυσκολιών και διαδικασιών κ.λπ.). Αντί αυτού οι φορείς της πόλης πέφτουν στη «λογιστική παγίδα» του ΥΠΠ να συζητούν στη βάση του κόστους κάθε επιλογής. Έτσι το ΥΠΠ δείχνει καλή διάθεση αλλά οι φορείς που αντιδρούν σε κάθε επιλογή θεωρούνται οι κακοί. Όσοι συμφωνούν είναι «σύμμαχοι» του ΥΠΠ. Αλλά λύση δεν δίνεται. Αυτό είναι το αποτέλεσμα.

Σήμερα, η κυρίαρχη τεχνοκρατική ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού και της αγοράς κυριαρχεί στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πλέον από ένα συλλογικό κοινωνικό δικαίωμα μετατρέπεται σε μια ιδιωτική – καταναλωτική υπόθεση και είναι κυρίως ατομική ευθύνη των εκπαιδευόμενων. Οφείλει το ΥΠΠ να απαντήσει επιτέλους στη βάση κριτηρίων. Προτιμά λύσεις παιδαγωγικά ορθές, ποιοτικές που αναβαθμίζουν το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης, την ορθά σχεδιασμένη και προγραμματισμένη για την εκπαίδευση του μέλλοντος ή επιλέγει την απλή, εύκολη, συμφέρουσα λογιστικά λύση, χωρίς σοβαρά ποιοτικά κριτήρια, μόνο και μόνο για να επιχειρηματολογήσει ότι «έδωσε λύση»; Η εκτελεστική εξουσία οφείλει να δώσει την τελική της απόφαση.

Γιώργος Γιαλλούρης

Μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΑΚΕΛ




Πιο διαβασμένα