0
0
0
s2sdefault

ΓΡΑΦΕΙ: ΕΥΗ ΜΑΚΑΡΙΟΥ

Ερήμην της φεύγει η ζωή …φύσημα του ανέμου μέρες, νύχτες, χρόνια …πάνε χάνονται … αποτέλεσμα; Γνώριμο της είναι και όμως το επιτρέπει… πόσοι ακόμη Αύγουστοι θα αφήσει να φύγουν…. πόσα καλοκαίρια θα πάνε χαμένα …το Φθινόπωρο αφήνει να κυλά στο αίμα της …να γίνεται ένα με τα σωθικά, με την ψυχή της… μόνη με τόσους μαζί… συμφόρηση παντού αλλά αυτή τόσο μόνη …δεν ακούει, δεν βλέπει δεν νιώθει… δεν θέλει όμως… αυτό το βουητό την ενοχλεί …την ενοχλεί κάθε ψεύτικο, προσποιητό… δεν ανέχεται την υποκρισία …τους δήθεν …όλη αυτή την επίδειξη… ψυχή έρημη γεμάτη μοναξιά…

Φθινοπώριασε … πάει φεύγει ακόμη ένας Αύγουστος… ακόμη ένα καλοκαίρι της ψυχής… πάλι μοναξιά… φεύγει η χαρά …φεύγει μαζί με την καλοκαιρινή αύρα …φεύγει μαζί με το αυγουστιάτικο φεγγάρι …φεύγει και μένει μόνη πάλι η καρδιά να περιμένει το ερχόμενο καλοκαίρι για να ζωντανέψει… αφού μελαγχολία είναι το φθινόπωρο …

Μόνη πάλι η καρδιά να κλαίει για τους χαμένους κήπους, τα κόκκινα τριαντάφυλλα, την μυρωδιά της γαρδένιας, τα χρυσάνθεμα που τόσο όμορφα στόλιζαν το μπαλκόνι …φεύγει και κλαίει το φεγγάρι που μόνο θα είναι… χωρίς την παρέα των φίλων του τα βράδια της μοναξιάς …χωρίς τα βραδινά πάρτι στην παραλία, χωρίς την συντροφιά των ερωτευμένων …χωρίς το δάκρυ του πονεμένου, φεύγει και θαμπώνει το φως του από στεναχώρια που μόνο του θα αναμένει το ερχόμενο καλοκαίρι να ανταμώσει πάλι την συντροφιά του…

Πάει έφυγε και αυτός ο Αύγουστος …φθινοπώριασε μαζί με την ψυχή της… έφυγαν τα χρώματα τα πολύχρωμα, τα χαρούμενα …θαμπά, ψυχρά θα είναι τώρα πια… παγωνιά της φέρνουν στην ψυχή …την νιώθει να ταξιδεύει στις αισθήσεις της …να παγώνουν σιγά - σιγά όλες διαδοχικά… νεκρώνει όλο το σώμα …νεκρώνει και η ψυχή… θα αντέξουν άραγε μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι;

Πάει έφυγε το καλοκαίρι φθινοπώριασε… μελαγχολία παντού πλανάται …θα χαθεί σταδιακά το πράσινο των δέντρων… το κίτρινο θα πάρει θέση πια στο φύλλωμα …η γη θα πάρει τους χρωματισμούς του φθινοπώρου… η μυρωδιά του χώματος θα αιωρείται με τα πρώτα πρωτοβρόχια… σκοτεινιά θα απλώνεται από νωρίς…

Φθινοπώριασε … κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα …κι αυτός πενθεί το χαμένο καλοκαίρι… ξεθώριασε η αγάπη… την παράσυρε η φυγή του Αυγουστιάτικου πρωινού μαζί με την δροσούλα… όλα αλλάζουν… αλλάζουν φορεσιά φύση, άνθρωποι, ψυχές…

Φθινοπώριασε αλλά δεν θα την νικήσει… σε κανένα δεν θα επιτρέψει να της πάρει το καλοκαίρι που έχει μέσα της… καλά φυλαγμένο θα το έχει σαν φυλακτό θα το προσέχει βαθιά μες την ψυχή της… γι αυτό το καλοκαίρι ζει είναι η ελπίδα, το οξυγόνο της… είναι η ψυχή της!!!

Πιο διαβασμένα

  • Week

  • Month

  • All