0
0
0
s2sdefault

 

-Της Τζούλης Χρίστου

Kαι ενώ θέλαμε να πιστεύουμε ότι η πανδημία και όλα όσα περάσαμε θα μας έκαναν καλύτερους ανθρώπους, για άλλη μια φορά διαψευστήκαμε με τον πιο τραγικό τρόπο.  Διαπιστώσαμε μετά λύπης μας για άλλη μία φορά ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει.

Και ενώ όλοι έδειχναν ότι ενδιαφέρονταν για τον διπλανό τους, ξαφνικά γυρνούν την πλάτη.  Ναι, προσγειωθήκαμε ανώμαλα στην πραγματικότητα.  Μόλις αρχίσαμε να επιστρέφουμε σταδιακά στην κανονικότητά μας, με την άρση των πρώτων περιοριστικών μέτρων και μόλις αρχίσαμε να ξεθαρρεύουμε σιγά - σιγά, γυρίσαμε στον παλιό κακό γνώριμο εαυτό μας.  Καταγγέλλουμε ο ένας τον άλλο, κράζουμε ο ένας τον άλλο δημόσια νομιζόμενοι ότι είμαστε ανώτεροι.  Παραπονιόμαστε ότι άργησε το φαγητό στο εστιατόριο στις πρώτες κιόλας δυο – τρεις μέρες μετά την επαναλειτουργία των κέντρων αναψυχής, καταγγέλλουμε τον σερβιτόρο που κατά την άποψή μας δεν εργάζεται σωστά ή δεν μας χαμογελά, λες και δουλειά τους είναι να κάνουν δημόσιες σχέσεις, τον υπάλληλο του σουπερμαρκετ που δεν παρέκαμψε άλλους που περίμεναν στην σειρά τους για να βολέψει εμάς, στον αστυνομικό που εξέδωσε ή δεν εξέδωσε πρόστιμα.  Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται.

Αρχίζει και πάλι να μας ενοχλεί η κίνηση στον δρόμο, η ουρά στην τράπεζα.  Προσπαθούμε να επιβάλουμε στον άλλο να φορά ή να μην φορά μάσκα και φωνάζουμε σαν υστερικοί όταν κατά την γνώμη μας πάντα ο υπάλληλος ή ο πελάτης δεν τηρά σωστά τα μέτρα ή βγάλει την μάσκα απλά για να αναπνεύσει και να την φορέσει πάλι.  Κάντε όπως αισθάνεστε και μην προσπαθείτε να επιβληθείτε στους άλλους.  Όλες οι απόψεις είναι σεβαστές.  Το πόσο ασήμαντοι και πόσο ίσοι είμαστε όλοι το ξεχάσαμε εκ νέου.  Γίναμε το ίδιο αχάριστοι όπως είμαστε στη προ covid εποχή και δεν εκτιμούμε τίποτα, το ίδιο εγωιστές και το ίδιο εριστικοί και κακότροποι.

Μια στιγμή ήταν αρκετή για να ανατρέψει τα πάντα κι όμως δεν βάλαμε μυαλό.  Τι και αν κλειστήκαμε στα σπίτια μας και στερηθήκαμε ανθρώπους που αγαπάμε;  Τι και αν βγαίναμε πανικοβλημένοι με άδεια και για τα απολύτως απαραίτητα.  Τι και αν η ζωή σταμάτησε και η πόλη νέκρωσε για λίγο;  Τι και αν τα σχολεία, τα πάρκα και οι γειτονιές άδειασαν;  Νομίζουμε και πάλι ότι ο κόσμος μας ανήκει

Γίναμε το ίδιο αδιάφοροι για τους γύρω μας, αν και παραμένουμε «γυμνοί» και αδύναμοι.  Αρχίσαμε να «ποστάρουμε» την ζωή μας, τις εξόδους και τις αγορές μας. Τίποτα δεν μας έμεινε τελικά.  Τίποτα δεν μάθαμε.

 

 

Πιο διαβασμένα