0
0
0
s2sdefault

Όπως λέμε «Στάσου, Μύγδαλα» από τη θρυλική ατάκα της παλιάς ταινίας του Ελληνικού κινηματογράφου, και εκεί μια Αγγλίδα τουρίστρια έτρεχε ζητώντας βοήθεια μη αντιλαμβανόμενη πως ο ηθοποιός ήθελε απλά να της δώσει αμύγδαλα δείχνοντας της την καλή του πρόθεση. Στην δική μας περίπτωση το Δημοτικό Συμβούλιο Πάφου έχει αφήσει πίσω του τις ανθισμένες αμυγδαλιές της πολιτικής σκηνής και έχει ραγδαίως πάρει την κατιούσα πολιτικά, τοπικά και ηθικά.

ΤΗΣ ΠΩΛΙΝΑΣ ΑΝΥΦΤΟΥ 

Ήταν λίγο μετά τις δημοτικές εκλογές σε άρθρο μου σε αυτή τη στήλη που ανέφερα πως το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν πολλά πρωτοεμφανιζόμενα μέλη στο δημοτικό συμβούλιο, άλλωστε η αλλαγή ήταν και το ζητούμενο στην πόλη μας που ταλανίστηκε από σκάνδαλα και την απαξίωση των τοπικών αρχών να πράξουν τα σύννομα και αγαθά για το όφελος της, το πρόβλημα ως διαφαίνεται είναι πως το δημοτικό συμβούλιο απαρτίζεται από άτομα που έχουν το κομματικό και προσωπικό προφίλ πιο κοντά από ότι την αίσθηση ότι πράττουν πολιτικές κινήσεις και από αυτές κρίνονται.

Δεν μας πείραξε καθόλου ότι υπάρχουν μέλη που εξελέγησαν καθαρά λόγω οικογενειών, λόγω κομματικών γραμμών και ξεκάθαρα γιατί τα συμφέροντα κάποιων κύκλων θα εξυπηρετούνταν άλλωστε αν αυτό δεν συνέβαινε θα ήταν σοκαριστικό (!). Όμως, πια ενοχλεί ότι το Δημοτικό Συμβούλιο δεν υπάρχει, δεν εμφανίζεται πουθενά, παραμένει ένας κορμός που απλά παρακολουθεί και ακολουθεί τον Δήμαρχο χωρίς δική του αυτούσια φωνή, χωρίς οράματα, χωρίς μια εμπλοκή στα της πόλης. Οι δημοτικοί σύμβουλοι άγνωστοι στον κόσμο, γνωστοί σε όσους τους ψήφισαν και στα κόμματα, χωρίς ιδιαίτερη πρακτική και πνευματική παρουσία απλά ποστάρουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως πέρασαν τη μέρα τους, που τους ενέπλεξε το κόμμα, κοινοποιούν τι αποφάσισε ο Δήμαρχος και σε ποιο φεστιβάλ θα πάνε για να χαιρετίσουν. Καμία περαιτέρω ενημέρωση του κόσμου για τα τεκταινόμενα, καμία προσωπική άποψη για την πόλη, αλλά και μερικοί όπου και αν εμπλακούν η πολιτική απειρία τους και η έλλειψη παιδείας είναι τόσο αισθητή που λογίζεται κανείς πώς θα τελειώσουν τη θητεία τους (!) και πού θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι αν δεν ήταν πιστοί ουραγοί των κομμάτων τους, ορισμένων επιχειρηματιών και των κεφαλών της πολιτικής ζωής που ψάχνουν ακολούθους αντί συνοδοιπόρους.

Έτσι, λοιπόν, έγινε και στην περίπτωση του Μαρκίδειου θεάτρου στην Πάφο, μια πρόταση αίολη και χωρίς κανένα νομικό και ιστορικό έρεισμα κατατέθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο, η μετονομασία του θεάτρου. Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν και πήγαν στο θέατρο διηγούμενες ποιος ήταν ο Μαρκίδης, μια ιστορία ενός μικρού ήρ

Όπως λέμε «Στάσου, Μύγδαλα» από τη θρυλική ατάκα της παλιάς ταινίας του Ελληνικού κινηματογράφου, και εκεί μια Αγγλίδα τουρίστρια έτρεχε ζητώντας βοήθεια μη αντιλαμβανόμενη πως ο ηθοποιός ήθελε απλά να της δώσει αμύγδαλα δείχνοντας της την καλή του πρόθεση. Στην δική μας περίπτωση το Δημοτικό Συμβούλιο Πάφου έχει αφήσει πίσω του τις ανθισμένες αμυγδαλιές της πολιτικής σκηνής και έχει ραγδαίως πάρει την κατιούσα πολιτικά, τοπικά και ηθικά.

Ήταν λίγο μετά τις δημοτικές εκλογές σε άρθρο μου σε αυτή τη στήλη που ανέφερα πως το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν πολλά πρωτοεμφανιζόμενα μέλη στο δημοτικό συμβούλιο, άλλωστε η αλλαγή ήταν και το ζητούμενο στην πόλη μας που ταλανίστηκε από σκάνδαλα και την απαξίωση των τοπικών αρχών να πράξουν τα σύννομα και αγαθά για το όφελος της, το πρόβλημα ως διαφαίνεται είναι πως το δημοτικό συμβούλιο απαρτίζεται από άτομα που έχουν το κομματικό και προσωπικό προφίλ πιο κοντά από ότι την αίσθηση ότι πράττουν πολιτικές κινήσεις και από αυτές κρίνονται.

Δεν μας πείραξε καθόλου ότι υπάρχουν μέλη που εξελέγησαν καθαρά λόγω οικογενειών, λόγω κομματικών γραμμών και ξεκάθαρα γιατί τα συμφέροντα κάποιων κύκλων θα εξυπηρετούνταν άλλωστε αν αυτό δεν συνέβαινε θα ήταν σοκαριστικό (!). Όμως, πια ενοχλεί ότι το Δημοτικό Συμβούλιο δεν υπάρχει, δεν εμφανίζεται πουθενά, παραμένει ένας κορμός που απλά παρακολουθεί και ακολουθεί τον Δήμαρχο χωρίς δική του αυτούσια φωνή, χωρίς οράματα, χωρίς μια εμπλοκή στα της πόλης. Οι δημοτικοί σύμβουλοι άγνωστοι στον κόσμο, γνωστοί σε όσους τους ψήφισαν και στα κόμματα, χωρίς ιδιαίτερη πρακτική και πνευματική παρουσία απλά ποστάρουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως πέρασαν τη μέρα τους, που τους ενέπλεξε το κόμμα, κοινοποιούν τι αποφάσισε ο Δήμαρχος και σε ποιο φεστιβάλ θα πάνε για να χαιρετίσουν. Καμία περαιτέρω ενημέρωση του κόσμου για τα τεκταινόμενα, καμία προσωπική άποψη για την πόλη, αλλά και μερικοί όπου και αν εμπλακούν η πολιτική απειρία τους και η έλλειψη παιδείας είναι τόσο αισθητή που λογίζεται κανείς πώς θα τελειώσουν τη θητεία τους (!) και πού θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι αν δεν ήταν πιστοί ουραγοί των κομμάτων τους, ορισμένων επιχειρηματιών και των κεφαλών της πολιτικής ζωής που ψάχνουν ακολούθους αντί συνοδοιπόρους.

Έτσι, λοιπόν, έγινε και στην περίπτωση του Μαρκίδειου θεάτρου στην Πάφο, μια πρόταση αίολη και χωρίς κανένα νομικό και ιστορικό έρεισμα κατατέθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο, η μετονομασία του θεάτρου. Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν και πήγαν στο θέατρο διηγούμενες ποιος ήταν ο Μαρκίδης, μια ιστορία ενός μικρού ήρωα των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου που έφερε την πόλη μας πιο κοντά στην Ελλάδα και στην ιστορία. Ένα θέατρο μικρό, που επιτέλους φτιάχτηκε με προδιαγραφές να χρησιμοποιηθεί ως κέντρο σπουδών και παραστάσεων, ομιλιών και ερευνών, ένα θέατρο στα ερείπια του οποίου αποφάσισαν να ξεγράψουν την ιστορία και να γυρίσουν σελίδα, αλήθεια για ποιόν; Θα ονομαζόταν Δημοτικό Θέατρο μόνο ή για να λάβει σε λίγο καιρό το όνομα κάποιου άλλου αξιομνημόνευτου (δεξιού κατά προτίμηση) πατέρα; Υπάρχει λόγος και οποία ψυχολογική στάθμη ώστε να αποπροσανατολιστεί ο Πάφιος δημότης και να ασχοληθεί με μια τόσο γελοία πρόταση;

Η ένσταση δεν υφίσταται μόνο ως προς την μετονομασία του θεάτρου που τελικά αποφεύχθηκε με νέα ψηφοφορία, «το ενίσταμαι και εξίσταμαι» έχει καθαρά να κάνει με το γεγονός ότι έχουμε ανθρώπους στο δημοτικό συμβούλιο χωρίς ίχνος γνώσης, χωρίς αίσθηση της δημόσιας ηθικής, δίχως παρουσία και παρρησία στα όσα γίνονται ή πρόκειται να γίνουν.

Η εικόνα δε που δίνει το δημοτικό συμβούλιο, με λίγες εξαιρέσεις, είναι των κλειστών φακέλων ότι σπρώχνει τις υποθέσεις ως να είναι σε αντιμισθία εν έργω, δεν ειδοποιεί τον πολίτη, δεν έχει κανένα διάλογο με τον πολίτη και προπάντων ότι η θέση του δημοτικού συμβούλου είναι η καρέκλα πριν το επόμενο βήμα στην πολιτική τους καριέρα ( ο θεός να την κάνει για πολλούς!).

 Κλείνοντας θα επαναλάβω τα όσα έγραψα στο άρθρο μου «Μετεκλογικά μεθεόρτια» λίγο μετά τις τοπικές εκλογές για το παρόν Δημοτικό Συμβούλιο «Θα εκπλαγώ αν  στο πέρας της θητείας αυτού του δημοτικού συμβουλίου δεν έχουμε νέους ανθρώπους που θα βρεθούν εκτεθειμένοι και λόγω της άγνοιας τους και λόγω της απειρίας τους σε έργα που θα τους αμαυρώσουν το πολιτικό μέλλον και ο απόηχος αυτών θα τους είναι εξαιρετικά δυσμενής.

Θα εκπλαγώ δε να δω πολλά μέλη του δημοτικού συμβουλίου να συνεχίζουν το πολιτικό τους έργο μετά το πέρας αυτής τους της θητείας και δη μπροστά στο γεγονός πως τα επόμενα 3-5 χρόνια αναμένονται τεράστιες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό του τόπου και εναλλαγές προσωπικοτήτων.» Παρόλο που ξέρω πως σας χάλασα τον καφέ, παρόλο που ξέρω πως κάποιοι θα πάρετε κάποια φίλη/ φίλο μου να διαμαρτυρηθείτε για τα όσα γράφω σήμερα σε αυτή τη στήλη, θα σας ευχηθώ στο τέλος της θητείας να στέκεστε με το μέτωπο ψηλά απέναντι στον κόσμο και όχι στο κόμμα σας!

ωα των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου που έφερε την πόλη μας πιο κοντά στην Ελλάδα και στην ιστορία. Ένα θέατρο μικρό, που επιτέλους φτιάχτηκε με προδιαγραφές να χρησιμοποιηθεί ως κέντρο σπουδών και παραστάσεων, ομιλιών και ερευνών, ένα θέατρο στα ερείπια του οποίου αποφάσισαν να ξεγράψουν την ιστορία και να γυρίσουν σελίδα, αλήθεια για ποιόν; Θα ονομαζόταν Δημοτικό Θέατρο μόνο ή για να λάβει σε λίγο καιρό το όνομα κάποιου άλλου αξιομνημόνευτου (δεξιού κατά προτίμηση) πατέρα; Υπάρχει λόγος και οποία ψυχολογική στάθμη ώστε να αποπροσανατολιστεί ο Πάφιος δημότης και να ασχοληθεί με μια τόσο γελοία πρόταση;

Η ένσταση δεν υφίσταται μόνο ως προς την μετονομασία του θεάτρου που τελικά αποφεύχθηκε με νέα ψηφοφορία, «το ενίσταμαι και εξίσταμαι» έχει καθαρά να κάνει με το γεγονός ότι έχουμε ανθρώπους στο δημοτικό συμβούλιο χωρίς ίχνος γνώσης, χωρίς αίσθηση της δημόσιας ηθικής, δίχως παρουσία και παρρησία στα όσα γίνονται ή πρόκειται να γίνουν.

Η εικόνα δε που δίνει το δημοτικό συμβούλιο, με λίγες εξαιρέσεις, είναι των κλειστών φακέλων ότι σπρώχνει τις υποθέσεις ως να είναι σε αντιμισθία εν έργω, δεν ειδοποιεί τον πολίτη, δεν έχει κανένα διάλογο με τον πολίτη και προπάντων ότι η θέση του δημοτικού συμβούλου είναι η καρέκλα πριν το επόμενο βήμα στην πολιτική τους καριέρα ( ο θεός να την κάνει για πολλούς!).

 Κλείνοντας θα επαναλάβω τα όσα έγραψα στο άρθρο μου «Μετεκλογικά μεθεόρτια» λίγο μετά τις τοπικές εκλογές για το παρόν Δημοτικό Συμβούλιο «Θα εκπλαγώ αν  στο πέρας της θητείας αυτού του δημοτικού συμβουλίου δεν έχουμε νέους ανθρώπους που θα βρεθούν εκτεθειμένοι και λόγω της άγνοιας τους και λόγω της απειρίας τους σε έργα που θα τους αμαυρώσουν το πολιτικό μέλλον και ο απόηχος αυτών θα τους είναι εξαιρετικά δυσμενής.

Θα εκπλαγώ δε να δω πολλά μέλη του δημοτικού συμβουλίου να συνεχίζουν το πολιτικό τους έργο μετά το πέρας αυτής τους της θητείας και δη μπροστά στο γεγονός πως τα επόμενα 3-5 χρόνια αναμένονται τεράστιες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό του τόπου και εναλλαγές προσωπικοτήτων.» Παρόλο που ξέρω πως σας χάλασα τον καφέ, παρόλο που ξέρω πως κάποιοι θα πάρετε κάποια φίλη/ φίλο μου να διαμαρτυρηθείτε για τα όσα γράφω σήμερα σε αυτή τη στήλη, θα σας ευχηθώ στο τέλος της θητείας να στέκεστε με το μέτωπο ψηλά απέναντι στον κόσμο και όχι στο κόμμα σας!


Πιο διαβασμένα