0
0
0
s2sdefault

-Της Τζούλης Χρίστου

Η ζωή είναι ρίσκο και είτε το παίρνεις και προχωράς, είτε μένεις στάσιμος και αναρωτιέσαι πάντα πώς θα ήταν εάν προσπαθούσες, μου είπε πρόσφατα ένα αγαπημένο από την παιδική ηλικία πρόσωπο, το οποίο συνάντησα τυχαία μετά από πάρα πολλά χρόνια απουσίας του στο εξωτερικό.  Πόσο δίκιο είχες τελικά!

Αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να μένουν σε καταστάσεις που δεν τους ευχαριστούν, ενώ θα μπορούσαν να φύγουν, είτε πρόκειται για μια σχέση μία δουλειά, ένα σπίτι, μία γειτονιά, μία πόλη, μία χώρα;  Ενδεχομένως - και αυτό το χω δει και σε μένα χρόνια τώρα να συμβαίνει – οι άνθρωποι να φοβούνται τις αλλαγές, έστω και αν αυτές είναι που επιθυμούν πιο πολύ.  «Και εάν αποτύχω;».  «Μα αν πετύχεις;».  Έχουν μάθει να βολεύονται οι άνθρωποι, φοβούνται το άγνωστο, το αβέβαιο, το αύριο που ξημερώνει με εξελίξεις τις οποίες δεν μπορούν να ελέγξουν. 

Βλέπω καθημερινά ανθρώπους με «σακατεμένα» όνειρα, τα οποία σέρνονται στο γύψο και με πατερίτσες.  Ίσως και να γύρισαν τραυματισμένα από πολλές χαμένες μάχες. Ποιος ξέρει;  Μπορεί να έχουν παλέψει πολύ οι άνθρωποι και να έχασαν πέρα από τις μάχες και τον ίδιο τον πόλεμο ή έτσι νομίζουν τουλάχιστον.  Καμία μάχη και κανένας πόλεμος, όμως, δεν χάνονται, όμως, εάν εμείς δεν τα εγκαταλείψουμε.

Αν και ποτέ δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να φεύγει, παρά μόνο να παλεύει για καταστάσεις, ακόμα και όταν ήξερε ότι είχαν τελειώσει, στην σημερινή φάση της ζωής μου λέω ότι όταν μας στερούν το φως θα πρέπει να φεύγουμε για εκεί που δεν είναι σκοτάδι.  Όταν προσπαθούν να μας φέρουν στα μέτρα τους και να μας κάνουν όπως αυτούς, οφείλουμε να αναζητήσουμε αυτά που κάνουν εμάς ευτυχισμένους. Όταν προσπαθούν να μας κρατήσουν μακριά από τους στόχους μας, για να μπορέσουν να υλοποιήσουν τους δικούς τους, οφείλουμε να αποδράσουμε.  Εκεί, λοιπόν, που νιώθουμε ότι δεν έχουμε δυνάμεις να συνεχίσουμε άλλο θα πρέπει να σηκώσουμε μανίκια και να συνεχίσουμε να πολεμάμε για ότι θεωρούμε σημαντικό για μας.

Όταν νιώσεις τις δυνάμεις σου να σε εγκαταλείπουν, τα πόδια σου να λυγίζουν όταν περπατάς με σκυμμένο κεφάλι και έχεις σταματήσει πια να κάνεις όνειρα, τότε είναι που πρέπει περισσότερο από κάθε άλλη φορά να φύγεις. 

Τί κι αν όλες προσπάθειές σου έπεσαν στο κενό, τί και αν έδωσες πολλά και έμεινες άδειος;  Ο φόβος της αποτυχίας, ενδεχομένως και της κατακραυγής της κοινωνίας, σε έχει εγκλωβίσει σε ένα φαύλο κύκλο από τον οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις.  Να την βράσω την κοινωνία και τους κανόνες της, τους οποίους ουδέποτε υπολόγιζα.  

Μην κλείνεις τα αυτιά στην εσωτερική σου φωνή και μην πράττεις κατά πώς σου υπαγορεύουν άλλοι.  Να φεύγετε, να σηκώνετε άγκυρα για εκεί που όλα είναι πιο ωραία για εσάς και πιο αληθινά. 

Μην σε φοβίζει το άγνωστο.  Δεν έχει χειρότερο από το να γίνεσαι λιποτάχτης σε ότι θεωρείς σημαντικό στην ψυχή σου. 

Η ζωή είναι μπροστά και σε περιμένει.

 

 

 

Πιο διαβασμένα