0
0
0
s2sdefault

-Της Τζούλης Χρίστου

Είναι κάποιες φορές που ντρέπομαι που γεννήθηκα και ζω σε αυτό τον τόπο, ένα τόπο όπου έχουν ξεφτίσει και ισοπεδωθεί αρχές και αξίες και έχουν πουληθεί σε μαύρη αγορά συνειδήσεις.  Μετά λύπης μου διαπιστώνω σχεδόν καθημερινά και ειδικά τις τελευταίες μέρες ότι οι πολίτες δικαιολογημένα έχουν γυρίσει την πλάτη στην πολιτική και τους πολιτικούς.  Οι πληγές που κάποιοι από αυτούς τους έχουν ανοίξει είναι πολύ βαθιές δυστυχώς και δεν είμαι σίγουρη εάν μπορούν να επουλωθούν.  Όταν αξιωματούχοι του κράτους συμπεριφέρονται με τον γνωστό τρόπο και ξεπουλούν πατρίδες μόνο με ένα κλείσιμο του ματιού την ώρα που ο κόσμος πεινά, τότε δεν μπορούμε να διερωτόμαστε που οφείλεται η απαξίωση της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστημα.

Σίγουρα δεν με εκπλήττουν τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, ούτε η σαπίλα του πολιτικού μας συστήματος και όχι μόνο.  Με ενοχλεί η πλήρης απαξίωση νόμων και θεσμών από αυτούς που τους ψηφίζουν και από αυτούς που έχουν ταχθεί να τους υπηρετούν.  Ζούμε σε μια εποχή που η μπόχα από τον θάνατο του καλού και τη σήψη ενός ολόκληρου συστήματος σου κόβουν την ανάσα.  Φυσικά, τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας φαίνεται να είναι η κορυφή του παγόβουνου και πολύ φοβάμαι ότι θα ακολουθήσουν και άλλα, τέτοια που δεν θα μπορούμε να τα πιστέψουμε και πρέπει να επέλθει η κάθαρση.  Οι παραιτήσεις δεν φτάνουν.  Θα πρέπει να ακολουθηθεί άλλη οδός όχι να τελειώνουν την πολιτική τους καριέρα μαυροπινακισμένοι μεν, πλουσιοπάροχα δε, λες και τους χρωστούσαμε χάρη και τους το ξεπληρώνουμε.

Αλήθεια τώρα;  Προσπαθούν να δικαιολογηθούν υποτιμώντας την νοημοσύνη μας;  Αν ζούσαμε σε άλλο κράτος, κανονικό, θα είχαμε ήδη εκλέξει νέα κυβέρνηση και νέα βουλή, αν και δεν ευθύνεται στο σύνολό της.  Δεν ξέρω εάν έχει απομείνει ίχνος πολιτικής αξιοπρέπειας και εάν μπορεί πλέον να περισωθεί η όποια αξιοπιστία του πολιτικού μας συστήματος.  Δυστυχώς…  Όσο πάει γίνεται και χειρότερο. Πόση προσβολή να ανεχτεί ο λαός, ο οποίος έχει «βιαστεί» και ταπεινωθεί κατ’ επανάληψη και σέρνεται κουρελιασμένος την ώρα που τον πνίγουν τα χρέη, τον περιβάλλει η δυστυχία και τον έχει καταβάλει ο φόβος για το αύριο που ξημερώνει αβέβαιο εν μέσω πανδημίας;  Πόση ντροπή να υποστεί;  Σήμερα πνίγομαι, δεν μπορώ.  Αλήθεια έχει πιο κάτω από τον πάτο;  Νόμιζα ότι πιο κάτω δεν πάει κι όμως έχει και πιο κάτω.  Μέχρι εκεί έχουμε δρόμο ακόμα και πολύ φοβάμαι ότι θα είναι μακρύς.

Άραγε να υπάρχει ακόμα ελπίδα;  Πώς να έχεις το κουράγιο να προσμένεις καλύτερες μέρες;  Δεν ξέρω εάν έχουμε σωτηρία σε αυτό τον τόπο και εάν μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα φωτεινό αύριο.  Τον ήλιο, πάντως, τον σκέπασε η ομίχλη.  Το κάθε βήμα προς ένα καλύτερο μέλλον ισοπεδώνεται, εξαιτίας αλαζονικών και άπληστων συμπεριφορών, τσαλαπατιούνται αξιοπρέπειες και σακατεύονται υπολείψεις.  Αυτός ο κόσμος πολύ φοβάμαι ότι δεν θα αλλάξει ποτέ.  Αλήθεια πόσο ηλίθιους μας θεωρούν τελικά; 

 

 

 

Πιο διαβασμένα

  • Week

  • Month

  • All