0
0
0
s2sdefault

-Της Τζούλης Χρίστου

Μια στιγμή ήταν αρκετή για να ανατρέψει τα πάντα και να μας προσγειώσει ανώμαλα και χωρίς αλεξίπτωτο στην πραγματικότητα.  Οι δρόμοι άδειασαν, στα πάρκα δεν ακούγονται πια φωνές, την θάλασσα απαγορεύεται να την δεις από κοντά.  Κλειστήκαμε διά νόμου στα σπίτια μας χωρίς να μπορούμε να δούμε τους αγαπημένους μας και μόνο με άδεια βγαίνουμε και πανικοβλημένοι.  Σβήσαμε τις μηχανές των αυτοκινήτων μας.  Νεκρική σιγή στην πόλη μετά τις 9 το βράδυ.  Ποιος θα το ‘λεγε, ε; 

Και ξαφνικά συνειδητοποιούμε πόσο ασήμαντοί και πόσο ίσοι ήμασταν σε όλη μας τη ζωή.  Δεν έχουμε καμία διαφορά μεταξύ μας πλούσιοι και φτωχοί, επώνυμοι και ανώνυμοι.  Μπροστά σε αυτό που ζούμε είμαστε όλοι το ίδιο αδύναμοι.  Όλες αυτές τις μέρες αντιλαμβανόμαστε πόσο αχάριστοι ήμασταν μέχρι πρόσφατα.  Είχαμε τα πάντα και δεν εκτιμούσαμε τίποτα.  Για όλα είχαμε κάτι κακό να πούμε και να παραπονεθούμε.  Μας ενοχλούσε η κίνηση στο δρόμο και βριζόμασταν με άλλους οδηγούς, μας ενοχλούσε η ουρά στην τράπεζα, στο σούπερμάρκετ, στα πολυκαταστήματα, στις Πρώτες Βοήθειες, η πωλήτρια που δεν μας χαμογέλασε ενώ της είχαμε βγάλει την ψυχή και της είχαμε συμπεριφερθεί απαράδεχτα απαίσια, ο γιατρός που δεν παραμέρισε τα πραγματικά επείγοντα περιστατικά για να δει εμάς που πήγαμε χωρίς ιδιαίτερο λόγο στο νοσοκομείο, ενώ μπορούσαμε να περιμένουμε ως την επόμενη μέρα να επισκεφτούμε τον προσωπικό μας γιατρό.  Εξελισσόμασταν χωρίς να αλλάζουμε.  Γινόμασταν ολοένα και περισσότερο εγωιστές και υποκριτές.  Νιώθαμε σπουδαίοι με το να μειώνουμε τους άλλους.  Νομίζαμε ότι επειδή πληρώναμε, ο κόσμος μας ανήκε.  Τσακωνόμασταν για το τίποτα και δεν δίναμε την απαραίτητη σημασία και προσοχή στους αγαπημένους μας.  Αδιαφορούσαμε για τους γύρω μας.  Δίναμε σημασία στις αγορές μας.  Προσπαθούσαμε να αγοράσουμε πράγματα που ουσιαστικά δεν είχαμε ανάγκη για να εντυπωσιάσουμε άτομα που δεν χωνεύαμε.  Νομίζαμε ότι με ένα πανάκριβο αυτοκίνητο και ένα τελευταίου τύπου κινητό αποκτούσαμε αξία και όλο παραπονιόμασταν, χωρίς όμως να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε τις καταστάσεις.

Τώρα είμαστε «γυμνοί».  Είδαμε τις αδυναμίες μας.  Συνειδητοποιήσαμε ότι τα σπουδαιότερα αγαθά είναι η ζωή και η ελευθερία του ανθρώπου.  Μας λείπουν μικρές καθημερινές συνήθειες, τις οποίες υποτιμούσαμε και γκρινιάζαμε.  Μας έχει λείψει ένας καφές με την παρέα μας, μια βόλτα στην θάλασσα, μια κουβέντα με τους δικούς μας, ένας περίπατος στην πόλη.

Για λίγο τώρα σταμάτησε ο χρόνος και πρέπει να αλλάξουμε.  Πρέπει να μάθουμε εκ νέου να αγαπάμε, χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.  Όλα αυτά σύντομα θα τελειώσουν.  Όταν η ζωή επανέλθει στην κανονικότητά της θα πρέπει να κάνουμε μια νέα αρχή, να μάθουμε να εκτιμάμε, να σταματήσουμε να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο και να του ρίχνουμε ευθύνες.  Δεν έχει σημασία ποιος φταίει.  Σημασία έχει να πάμε παρακάτω.  Μπορεί να είναι σύντομη αυτή η περιπέτεια, ωστόσο, όλα αυτά που μας διδάσκει θα πρέπει να αποτελέσουν μαθήματα για μια ζωή. 

 

 

 

 

Πιο διαβασμένα