0
0
0
s2sdefault

Γράφει η Εύη Μακαρίου 

Όμορφο που είναι και απόψε το φεγγάρι …το λατρεύω, το χαζεύω με τις ώρες τα μοναχικά βράδια που συντροφιά μονάχα αυτό αποζητώ …απόψε όμως δεν έχω δύναμη, δεν έχω αντοχές να το θαυμάσω να του ανοίξω την ψυχή μου να του εκμυστηρευτώ το σαράκι που με καίει. Απόψε η καρδιά μου είναι βαριά ασήκωτο το βάρος, η απογοήτευση με έχει τσακίσει …τόσα πολλά γύρω μου μαύρα …θολό το τοπίο …αδιέξοδο …σκοτάδι παντού, φως πουθενά εκεί που κυριαρχούσε το φως που μπλέκονταν σε πλεξούδες τα φωτεινά χρώματα και πάλιωναν πιο να ξεπεράσει και να φωτίσει περισσότερο ξαφνικά …μια διακοπή τα έσβησε όλα …σκοτάδι… θρήνος… θάνατος…
…κι ας είναι τόσο επιβλητικό, αξιοπρεπές, με καμάρι εκεί ψηλά αγναντεύει κάτω όλους εμάς τα κοινά ανθρωπάκια, σαν τα βότσαλα στην παραλία τόσο δα μικρούλια μας βλέπει ,κι επειδή μας αγαπά είναι ο φύλακας άγγελος μας από εκεί ψηλά, αλλά ορισμένες φορές η αγάπη του μαύρου καβαλάρη να ρημάξει, να μαυροφορήσει ανθρώπους, να κλείσει σπίτια, να προκαλέσει πόνο είναι πολύ πιο δυνατή από την αγάπη του φεγγαριού…
Δεν αποζητώ απόψε την συντροφιά του κι ας είναι πανσέληνος κι ας είναι πανέμορφο, κι ας σκορπά παντού το ασημένιο του φως και ας ζωγραφίζει την θάλασσα με την ασημόσκονη του , κι ας βγουν οι γοργόνες να πραγματοποιήσουν τις ευχές κι ας με φλερτάρει έντονα από εκεί ψηλά …απόψε κι αυτό το έχω απαρνηθεί με όσα βλέπω… με όσα ακούω…
Ακόμη μια μέρα όχι μια συνηθισμένη μέρα …η μέρα που συνειδητοποίησες πόσο σε πονάνε οι κακόγουστες συμπεριφορές, οι εγωισμοί, οι φαντασίες, οι μεγαλομανειώδεις επιδείξεις ισχύος, χρήματος και δύναμης… η ακόμη όταν υποτιμούν την νοημοσύνη σου, πόσο άνανδρα έπαιξαν με την ψυχή σου …ακόμη μια μέρα που αντιλήφθηκες πόσο βρώμικη είναι η κοινωνία, πόσο άδικη είναι η ζωή …λεηλατημένες καρδιές, πονεμένες ψυχές, έρημοι δρόμοι και ας είναι γεμάτοι από αυτοκίνητα και ανθρώπους …μοναξιασμένα μυαλά, μοναχικοί άνθρωποι, άνθρωποι άδειοι θορυβώδες που νομίζουν ότι όσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν τόσο πιο πολύ αξία αποκτούν, άνθρωποι θύματα της λογικής και του πρέπει, άνθρωποι που απαρνιούνται την αγάπη, αγαπώ κλεμμένα, εξαγορασμένα, ψεύτικα. Μεγαλοπρεπές σπίτια αλλά άδεια από αγάπη, άνθρωποι ζευγαρωμένοι αλλά τόσο μόνοι, ακόμη μια μέρα που κατάλαβες ότι ο μαύρος καβαλάρης έρχεται απροσκάλεστος από το πουθενά και θερίζει ζωές …κρατά το δρεπάνι και θερίζει ότι βρει μπροστά του …ακόμη μια μέρα που η απογοήτευση είναι στο αποκορύφωμα της…
…είναι πανέμορφο, επιβλητικό όμως και αυτό θλιμμένο είναι… κάπως θαμπό από τα δάκρυα αυτή την φορά για τα όσα διαδραματίζονται, τα κακά γενόμενα κάτω στην γη …θάνατος …αίμα άδικο να κυλά, ζωές να χάνονται έτσι από το πουθενά …τρέχουν τα δάκρυα του βροχή για να δροσίσει τις ψυχές των πονεμένων, όσα δάκρυα και να τρέξουν όμως ο πόνος βαρύς, βάλσαμο δεν έχει για την ψυχή τους …να γινόταν να έδινε πίσω την πνοή στους αδικοχαμένους κι ας μην έλαμπε ποτέ ξανά ας μην ήταν ο ομορφονιός της παρέας, η συντροφιά των ερωτευμένων, ο ψυχαναλυτής των μοναχικών …κλαίει κι αυτό, δεν πανηγυρίζει το γιόμισμα του, κλαίει για τους άδικους χαμούς παιδιών, νέων, οικογενειάρχες να σκοτώνονται, να μαυρίζουν ψυχές, άνθρωποι απελπισμένοι χωρίς ίχνος πια ελπίδας για να συνεχίσουν τις διαδρομές τους …πόσο αλλάζει η ζωή όταν ξαφνικά σου έρχεται μια απροσδόκητη επίσκεψη από τον μαυροφορεμένο καβαλάρη …χάνονται τα θέλω σου, σβήνεται κάθε ελπίδα, η αγάπη για την ζωή πεθαίνει …τίποτε πια δεν είναι το ίδιο …όλα τόσο διαφορετικά χωρίς την παρουσία των ανθρώπων σου στη ζωή …όλα τόσο μαύρα …κανένα άλλο χρώμα πια δεν θα επικρατήσει στην ζωή σου ποτέ ξανά …μόνο το καταθλιπτικό μαύρο και ας λατρεύεις το φεγγάρι κι ας σε βλέπει και θρηνεί μαζί σου …το μαύρο της ψυχής κανένας δεν μπορεί να το βγάλει…


Πιο διαβασμένα

  • Week

  • Month

  • All