0
0
0
s2sdefault

 -Tης Τζούλης Χρίστου

Μία γενική κατήφεια έχει καταβάλει τους πάντες.  Όλα είναι βουβά, μοιάζουν νεκρά.  Η πόλη άδειασε, τα σπίτια έγιναν φυλακές.  Το αύριο ξημερώνει αβέβαιο και ο φόβος για το άγνωστο έχει κυριεύσει όλους.  Τίποτα δεν είναι όπως πριν.  Μια ορατή απειλή πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας.  Νομίζουμε ότι όλοι μας έχουν εγκαταλείψει και ότι ουδείς μπορεί να μας βοηθήσει. 

Τις μέρες αυτές διαπιστώνουμε ότι όλα αυτά που μέχρι την περασμένη βδομάδα θεωρούσαμε σημαντικά δεν αποτελούν παρά χάρτινους πύργους, παλάτια στην άμμο που τα γκρεμίζει το κύμα.  Τα «αποκτήματά» μας δεν ήταν και τόσο «ακριβά» τελικά.  Όσα θεωρούσαμε σπουδαία και μεγάλα ξαφνικά μίκρυναν και δεν έχουν πλέον καμία σημασία.  Σημασία έχει η επιβίωσή μας.  Συνειδητοποιούμε ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω μας.  Με τα χρήματα δεν μπορούμε να αγοράσουμε τα πάντα, ούτε μας κάνουν τους βασιλιάδες που νομίζαμε πως ήμασταν, μας κατεβάζουν μάλλον από τους «θρόνους» μας.  Καθόλου σημασία έχει τι θα φορέσουμε, τι αυτοκίνητο οδηγούμε και που μένουμε.  Ο ιός έρχεται τώρα να μας υπενθυμίσει πόσο ασήμαντοι είμαστε, είτε είμαστε πλούσιοι, είτε φτωχοί, είτε είμαστε «κάποιοι» είτε όχι, σε όποιον Θεό και εάν πιστεύουμε, όποιο χρώμα και εάν έχουμε στο δέρμα μας, σε όποια πατρίδα και αν γεννηθήκαμε.

Όσο δύσκολη και επικίνδυνη και αν είναι η κατάσταση, όμως, να θυμάστε ότι ο χρόνος συνεχίζεται πάντα ακόμα μετά και από τις αποτυχίες, τις ήττες και τις απώλειές μας.  Την καθημερινότητά μας την έχει σκεπάσει η ομίχλη και η συννεφιά.  Θα ξαναρθούν τα χελιδόνια όμως, θα ξανακάνει λιακάδα.  Δεν έχει σταματήσει η ζωή, ούτε έχει έλθει το τέλος του κόσμου.  Μία μικρή παύση έχει κάνει, ένα διάλειμμα και θα ξαναπατήσει playΣύντομα όλα θα αποτελούν μια κακή ανάμνηση, ένα εφιάλτη από τον οποίο θα ξυπνήσουμε καταϊδρωμένοι.  Έχουμε περάσει πολλά.  Θα το περάσουμε και αυτό.  Το χαμόγελο θα ξαναγυρίσει στα πρόσωπα των ανθρώπων.  Στους άδειους δρόμους θα ξαναδημιουργηθεί κομφούζιο.  Στα πάρκα και στις πλατείες θα ξανακουστούν τα γέλια των παιδιών.  Στις καφετέριες θα ξαναμαζευτούν παρέες.

Όταν όλα τελειώσουν σίγουρα δεν θα είμαστε οι ίδιοι.  Να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων δυνατοί, για να αντέξουμε την μπόρα.  Έχουμε δρόμο ακόμη μπροστά μας.  Με πίστη και θέληση θα το ξεπεράσουμε και αυτό.  Ας σηκώσουμε μανίκια και οπλισμένοι με θάρρος να κοιτάξουμε μπροστά.  Τέτοιες ώρες δεν χωράνε κλάψες και υστερίες.  Ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος.  Είναι το τελικό στάδιο.  Αργά ή γρήγορα η ζωή θα επανέλθει στους κανονικούς της ρυθμούς.  Ας κάνουμε, λοιπόν, μια ειλικρινή αυτοκριτική, ας έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, να τον κοιτάξουμε κατάματα, όπως και τα λάθη και τους φόβους μας.

Ότι κι αν γίνει, η γη θα συνεχίσει να γυρίζει.  Ότι και να γίνει, ο ήλιος συνεχίζει να ανατέλλει και οι άνοιξες θα διαδέχονται τους χειμώνες.

Πιο διαβασμένα