0
0
0
s2sdefault

Πριν λίγες ημέρες είχα μια συζήτηση με τον βαφτιστικό μου, μια από τις πολλές που κάνουμε, για την πατρίδα, την έννοια της αλλά και αν αξίζει κανένας να παλέψει γι’αυτην. Είναι ένας νεαρός που τελειώνει την πρώτη λυκείου, με έντονη προσωπικότητα και πάνω απ’ολα ερευνητής, χαρακτηριστικό που θα έπρεπε να έχουμε όλοι μας.

Γράφει Γρηγορία Ευριπίδου

Με ρώτησε, ‘’για ποια πατρίδα να πολεμήσω, να παλέψω ή και να υποκύψω; Για μια πατρίδα που δεν μου χαρίζει τίποτα, που μου στερεί δυνατότητες, ευκαιρίες, μια πατρίδα που προάγει μετριότητες και χαντακώνει ανθρώπους που αξίζουν και τους θυσιάζει στον βωμό του συμφέροντος, μια πατρίδα που επιλέγει την στασιμότητα για αντί να μοιραστεί την εξουσία; Πατρίδα μπορώ να βρω κι αλλού.’’ Το ξέσπασμα αυτό χαρακτηρίζει την γενιά του, χαρακτηρίζει την δική μου γενιά που φύγαμε με όνειρα και ελπίδες για να προσφέρουμε στον τόπο μας και τον εαυτό μας και γυρνώντας βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα. Η διαφορά μας είναι όμως πως η δική μου γενιά μεγάλωσε μέσα σε συνθήματα και αναμνήσεις αλλά και απογοητεύσεις, μάθαμε να τις ανεχόμαστε και να τις δικαιολογούμε. Η σημερινή γενιά όμως δεν συγχωρεί την αδυναμία και δεν συγχωρεί την αδιαφορία γι’αυτό και είναι ευκολότερο να απαρνηθούν κάτι το οποίο δεν τους ανταποδίδει αυτό που προσφέρουν.

Ο καιρός και οι συνθήκες αλλάζουν τις έννοιες και την δυναμική τους. Πατρίδα δεν ονομάζεται πια μόνο η χώρα στην οποία γεννήθηκε κάποιος, πατρίδα είναι αυτή που υπηρετεί τα κοινά συμφέροντα των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτή, τους δίνει δυνατότητες να αναπτυχθούν και να την αναπτύξουν. Πατρίδα είναι η ιστορία και τα απομεινάρια της, οι αγώνες και όλα όσα παλέψαν οι πρόγονοι μας για να έχουμε εμείς σήμερα. Πατρίδα είναι εκεί που μια πέτρα μια θύμηση μπορεί να σε συγκινήσει και να σου γέννησει ελπίδα. Η πατρίδα όμως για να υπάρξει και να δυναμώσει και στην αντίληψη μας οφείλει να υπηρετεί όλα όσα κουβαλά.

Η νέα γενιά σήμερα μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία να λύσει τους δεσμούς και να γυρίσει την πλάτη χωρίς δεύτερη ευκαιρία, γεγονός που δεν κατακρίνω αλλά εύχομαι να αποφευχθεί. Με τρομάζει η στιγμή που δεν θα έχουμε σημείο αναφοράς και δεν θα μας δένει τίποτα και η ιστορία μας θα αποτελεί μια μακρινή ανάμνηση χωρίς συναίσθημα και ουσία. Η πατρίδα μας είναι αυτή που μας κρατά ενωμένους αλλά και το κράτος που την υπηρετεί οφείλει να επαναφέρει τους χαμένους δεσμούς και να δώσει ελπίδα γιατί δεν θα απομείνει τίποτα.

Πολιτικός Επιστήμονας, Επικοινωνιολόγος


Πιο διαβασμένα

  • Week

  • Month

  • All