0
0
0
s2sdefault

ΓΡΑΦΕΙ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ*

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΕΧΟΥΝ πια χάσει το χρώμα τους, τη γεύση τους, τη μυρωδιά τους... Καλά, τα ίδια δεν έχουμε και με τους ανθρώπους; Μάλλον ναι, έτσι πάνε τα πράγματα... αλλά πάντα αιωρούνται, για όλα τα θέματα απορίες, αμφιβολίες, ερωτήματα...ας πούμε άλλαξε το χρώμα, η γεύση, κτλ, των εποχών, ή ο κύκλος τους έκλεισε και απλά άλλαξαν οι εποχές, και απλά τους έχουν απομείνει τα ονόματα τους... άλλαξαν οι άνθρωποι, ή μήπως αλλάξαμε τελικά εμείς...και μέσα στο ευρύτερο φάσμα πρώτα δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, και ύστερα, από αυτό δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τους άλλους ανθρώπους...

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΙΝΑΙ δύσκολοι, λένε και ξαναλένε πολλοί, αλλά, αλήθεια πότε οι καιροί δεν ήταν δύσκολοι; Απλά κάθε περίοδος στη ζωή μας είναι και μια δοκιμασία, και μέσα από κάθε δοκιμασία, υπάρχουν και τα καλά και τα κακά, τα θετικά και τα αρνητικά, και τα θετικά και τα αρνητικά...

ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ μεγάλο χωριό όπως είναι αυτό που ζούμε θα συναντήσουμε κάθε καρυδιάς καρύδι, και μέσα στη μεγάλη μας διαδρομή, θα σπάσουμε πολλές φορές τα μούτρα μας, μέχρι που να βρούμε τη λύση.... και η λύση δεν είναι ποτέ η προσφερόμενη από το γενικό επίπεδο σκέψης, αρχών, αξιών, κτλ, αλλά από το δικό μας προσωπικό και δικό του κάθε ενός σύστημα αρχών και αξιών...

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ φτάνουμε στα όρια μας, και στις περισσότερες των περιπτώσεων, στα όρια μας φέρνουν άνθρωποι με τις συμπεριφορές τους και τις νοοτροπίες τους...η μεγάλη ιστορία με όλα αυτά είναι πολύ απλή, αλλά δύσκολα κατανοούμε την ουσία της...και η ιστορία αυτή λέει, ότι απλά ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του κουτί, είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα που αν δεν το αποδεχτούμε αυτό πρώτα και πάνω από όλα... ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να παραμείνουμε ήρεμοι και γαλήνιοι, για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε με τον απόλυτο, απαραίτητο, σεβασμό τον κάθε άνθρωπο...

ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΣ, διαδρομή μέσα στον χρόνο, διερχόμαστε από χίλιους και δυο σκοπέλους, και ανάλογα με το πως διαχειριζόμαστε όλα αυτά που μας συμβαίνουν έρχεται και το αποτέλεσμα, μέσα μας, εννοώ, γιατί αυτό που στο τέλος της ημέρας έχει σημασία είναι το πώς το μέσα μας θα υποδεχτεί όλα τα καλά ή τα κακά...

ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ από όλα όσα ζούμε, μας φαίνονται σαν τα πιο μεγάλα προβλήματα, τα πιο μεγάλα θέματα, κι όμως, μόλις κοιτάξουμε γύρω μας, το τι αντιμετωπίζει, ας πούμε, ο κάθε άνθρωπος, κοντά μας, ή μακριά μας, καταλαβαίνουμε ότι τελικά είχαμε λάθος... το ίδιο, φυσικά ισχύει και μόλις ξεπεράσουμε το κάθε πρόβλημα....

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ, αλλά τελευταία νιώθω ότι τελικά για να ξεπεράσεις διάφορα θέματα που σε κρατούν κολλημένο θα πρέπει να τα αλλάξεις όλα από την αρχή, να αναποδογυρίσεις τα πάντα, και να ξεκινήσεις από την αρχή...το ζήτημα είναι αν σου μένει χρόνος για να το κάνεις αυτό, αλλά, αυτό είναι μύθος...αφού πάντα υπάρχει χρόνος και για όλα....

ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΑΥΤΟ το κείμενο, χωρίς να έχω προσανατολισμό για το που θα φτάσω, πάντως, αυτό που είχα αποφασίσει από την αρχή, ήταν ότι θα έγραφα ένα κείμενο συγχυσμένο, γιατί ακριβώς συγχυσμένη είναι και η σκέψη μου, με όλα όσα παρακολουθώ να τεκταίνονται γύρω μου, δεν είχα καμιά σαφέστατη πρόθεση, ούτε για συμπεράσματα, ούτε και για σημειώσεις που φιλοδοξούσαν να πραγματευτούν την αλήθεια, τελικά κάπως έτσι μου βγήκε, ένα αόριστο κείμενο, με κάποιες σκόρπιες σκέψεις... για προβληματισμό από τον κάθε έναν μας...

*ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ"


Πιο διαβασμένα