0
0
0
s2sdefault

-Tης Τζούλης Χρίστου

Ξέρεις φίλε βαρέθηκα αυτό το στημένο σκηνικό και τις επαναλαμβανόμενες απρόσωπες συναναστροφές και άστοχες συζητήσεις, τις προσποιητές συναντήσεις, που τίποτα ουσιαστικό δεν έχουν να σου πουν ούτε να σου δώσουν, μόνο να πάρουν ενδεχομένως ή απλά να έχουν την ίδια άποψη μαζί μου.  Γιατί όπως εγώ και αυτοί ενδεχομένως να σκέφτονται το ίδιο. 

«Τι κάνεις;  Όλα καλά;  Πες μου τα νέα σου».  Ερωτήσεις και τοποθετήσεις, χωρίς στην πραγματικότητα να μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις.  «Πού είσαι συ καλέ;  Πού χάθηκες;».  Αλήθεια έψαξες καθόλου να με βρεις;  Μπα!  Και αυτή την προσποίηση την έχω βαρεθεί.  Έχω κουραστεί.  Καλύτερα να μην ρωτάς, εάν δεν σε ενδιαφέρει πραγματικά η απάντηση.  Ξέρεις δεν θα σε παρεξηγήσω εάν δεν με ρωτήσεις σήμερα τι κάνω και πως περνώ.  Μάλλον θα το εκτιμήσω, θα έλεγα, καθώς θα είσαι ειλικρινής.  Πες κανένα ανέκδοτο καλύτερα να γελάσουμε.  Το έχουμε ανάγκη στις μέρες μας ή καλύτερα ας δω καμιά κωμωδία απ’ εκείνες τις παλιές να γελάσω, γιατί οι καινούργιες δεν έχουν νόημα.  Γιατί και τα αστεία σου μόνο γέλιο δεν θα μου προκαλούσαν.  Και έρχεται το επόμενο άτομο.  «Καλά είσαι; Δουλεύεις; Παντρεύτηκες;  Και τι περιμένεις;».   Η πραγματικότητα, όμως, δεν τον ενδιαφέρει.  «Γράψε το τηλέφωνό μου να κανονίσουμε συνάντηση».  Και φυσικά καμία συνάντηση, η οποία προτάθηκε υπό αυτές τις συνθήκες δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.  Εκτός αυτού, σιγά μην κανονίσω.  Συναντήσεις πλέον κανονίζω με άτομα που ξέρω ότι με θέλουν στην ζωή τους και τα οποία θέλω να αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς μου.

Και αυτή την υποκρισία την σιχάθηκα.  «Όλα τέλεια στην ζωή μου», που μόνο τέλεια δεν είναι.  Καλά δεν σου είπα να κλαφτείς.  Μάλλον θα με εκνεύριζες με την κλάψα, παρά να με συγκινούσες.  Υπάρχουν πολλοί τρόποι να παραδεχτείς μία φορά όμορφα και με αξιοπρέπεια ότι δεν είσαι καλά.  Ξέρεις, όλοι έχουμε δικαίωμα κάποιες φορές να μην είμαστε καλά.  Δεν είμαστε ρομπότ, άνθρωποι είμαστε.

Δεν μπαίνω πλέον σε καλούπια, ούτε και συμβιβάζομαι με καταστάσεις που δεν με ευχαριστούν και με άτομα που δεν είναι ειλικρινή και μπορώ πλέον να ξεχωρίσω ποιος είναι αληθινός και ποιος όχι και μπορώ να αντιληφθώ την αυθεντικότητα των λόγων και το πραγματικό ενδιαφέρον από το «να ‘χαμε, να λέγαμε».  Προσωπικά αδυνατώ και αρνούμαι να συμμορφωθώ και να συμβιβαστώ.  Οι συμβιβασμοί είναι για τους ψεύτικους.  Όσοι πιστοί προέλθετε.  Οι υπόλοιποι δεν.  Τους υπόλοιπους, από μέρους μου δεν, καλύτερα.

 

Πιο διαβασμένα

  • Week

  • Month

  • All