0
0
0
s2sdefault

ΓΡΑΦΕΙ: ΕΥΗ ΜΑΚΑΡΙΟΥ*

Αντικρίζεις το βαγόνι και σκέπτεσαι με πόσα όνειρα γέμισε ...πόσο χαρούμενοι ήταν οι άνθρωποι με πόση ελπίδα αγόρασαν εκείνο το εισιτήριο για την γη της επαγγελίας...στοιβαχτήκαν ταλαιπωρήθηκαν μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους ....την είσοδο τους στον θάνατο...
Στέγνωσαν άραγε ποτέ τα δάκρυα από τα μάτια; Σχηματίστηκε ποτέ ξανά το χαμόγελο στο σκυθρωπό πια γερασμένο πρόσωπο, άλλοτε χαρούμενο μετά από εκείνη την καταραμένη μέρα που βγήκαν από το βαγόνι αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον, ένα καλύτερο κόσμο για την οικογένεια τους; Ξαπόστασε το κορμί από την μαύρη εκείνη ώρα και στιγμή που οι ίδιοι αγόρασαν τον θάνατο; Οι ίδιοι πλήρωσαν με τα πενιχρά χρήματα που κρατούσαν το εισιτήριο για την καταδίκη τους;
Το εισιτήριο για την είσοδο τους στην κόλαση; Γη της επαγγελίας τους είπαν...γη του θανάτου...περπατάς και νιώθεις τον θάνατο να σε ακολουθεί και παρακαλάς να μην σε προσπεράσει. Νιώθεις τόσο έντονα τον πόνο τους…
Περπατάς και ακούς το κλάμα των παιδιών που δεν θέλουν να αποχωριστούν από την αγκαλιά της μάνας τους… αχ έρμη μάνα τι σου έμελλε να πάθεις..αν ήξερες που οδήγησες τα παιδιά σου… βλέπεις τα ρουχαλάκια, τα παπουτσάκια τους και λες με τι ψυχή...τι άνθρωποι ήταν; Όχι άνθρωποι δεν ήταν γιατί ο άνθρωπος έχει ψυχή, έχει λογική...πως μπορείς ένα μωράκι ένα τόσο δα κορμάκι... εκείνα τα ματάκια να σε βλέπουν εκείνα τα χεράκια να προσπαθούν να σε αγκαλιάσουν....πως μπορείς ...τι ψυχή έχεις... να ρίξεις εκείνες τις ψυχούλες στον θάλαμο αερίων....απάνθρωποι, άκαρδοι ποτέ οι ψυχές σας δεν θα βρουν ησυχία γιατί όλες εκείνες οι ψυχές ...εκατομμύρια ψυχές θα σας κυνηγούν ...πως μπορέσατε όλους εκείνους τους παππούδες και τις γιαγιάδες να θανατώσετε; Γιατί δεν σκεφτήκατε τους δικούς σας παππούδες, τις όμορφες στιγμές που σας χάρισαν όταν καθόσασταν στα γόνατα τους και σας εξιστορούσαν διάφορες ιστορίες από την δική τους ζωή...εκείνα τα αμούστακα αγόρια που δεν πρόλαβαν να γίνουν άντρες γιατί δεν τα σκεφτήκατε;
Τα κορίτσια που δεν πρόλαβαν να σχηματιστούν τα στήθη, οι καμπύλες... δεν πρόλαβαν να γίνουν γυναίκες, μάνες ...δεν πρόλαβαν να γευτούν τον έρωτα, την ηδονή, το φιλί...με τι ψυχή τους στερήσατε όλα τα όνειρα για ζωή....με τι ψυχή μαυρίσατε τις ψυχές τους...με τι ψυχή καταπονήσατε τα σώματα τους ....με τι ψυχή τους βλέπατε να πεθαίνουν...περπατάς στο στρατόπεδο και νιώθεις τον θάνατο να σε ακολουθεί...περπατάς και βλέπεις εικόνες...ολόκληρες χιλιάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών να στέκονται στη σειρά καταπονημένοι από τις πολλές ώρες δουλειάς και να στέκονται μέχρι οι κομάντος να τους μετρήσουν και άντε και έκανε το λάθος κάποιος να λιποθυμήσει, όχι από την καλοπέραση ασφαλώς ...άντε πάλι από την αρχή το μέτρημα...μέχρι και 12 ώρες μπορούσε να διαρκέσει όλο αυτό το σκηνικό....προχωρείς και βλέπεις αδυνατισμένες κοκκαλιάρικες γυναίκες να σέρνονται, άλλες να λιποθυμούν...λιπόβαρες...τι να τους κάνει το βούτυρο με την ζάχαρη και το ψωμί που τους τάιζαν ... βλέπεις τα παιδάκια όσα κατάφεραν να επιβιώσουν γιατί τα συμπάθησε ο γιατρός τάχα να τρέχουν ξοπίσω του… που να ήξεραν ότι πειραματόζωα θα κατέληγαν στα χέρια του...που να ήξεραν ότι αγοράζοντας το εισιτήριο για μια καλύτερη ζωή ...αγόρασαν τον θάνατο τους.
Ποιος άνθρωπος όμως μπορεί να αντέξει μπροστά στο θέαμα του θαλάμου αερίων και του κρεματορίου… τι δαίμονες είχαν στο μυαλό τους και τους κυριάρχησαν για να φτάσουν σε αυτά τα απάνθρωπα εγκλήματα; Ποιο ανθρώπινο μυαλό μπορεί να συλλάβει όλο αυτό το κακό… απάνθρωπες πράξεις από άκαρδους, σκληρούς ανθρώπους. Ντρέπεσαι επειδή είχες την τύχη να γεννηθείς άνθρωπος …ντρέπεσαι με την κτηνωδία που διακατέχονταν οι Γερμανοί.

*Η Εύη Μακαρίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ


Πιο διαβασμένα

  • Week

  • Month

  • All